Η αναζήτηση του ανθρώπου για νόημα, αλήθεια και πνευματική ολοκλήρωση υπήρξε διαχρονική. Φιλόσοφοι, θρησκείες και ψυχολόγοι, εξέτασαν την ψυχή, τη συνείδηση και τον τρόπο που ο άνθρωπος βιώνει τον πόνο, την ενοχή και το νόημα της ζωής. Ας εξετάσουμε τα κυριότερα και πιο πνευματικά από αυτά.
Τα Μαθήματα Θαυμάτων
Πιο πρόσφατα, τα Μαθήματα Θαυμάτων(A Course in Miracles) δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1970 από την Helen Schucman και τον William Thetford και παρουσιάζονται ως "αποκάλυψη του Χριστού". Ο πυρήνας της διδασκαλίας τους είναι η πνευματική αφύπνιση μέσω της συγχώρεσης των "πεπερασμένων" ανθρώπινων χαρακτήρων, μέσω της συνειδητοποίησης της ψευδαισθησιακής φύσης της ύλης και του χρόνου, ως δημιουργήματα του διαχωρισμένου Εγώ. Η ψευδής αίσθηση αυτονομίας από τον Θεό, προκαλεί φόβο, πόνο και αίσθηση αμαρτίας. Η ένωση όλων με τον Χριστό(Υιότητα) και η αναγνώριση της θεϊκής μας φύσης είναι η οδός για την εσωτερική ειρήνη και την επιστροφή στην αληθινή και άχρονη πραγματικότητα. Μέσω αυτής της διαδικασίας, η σημασία του κόσμου υποβαθμίζεται(μέχρι να εξαφανιστεί εντελώς), καθώς οι διαχωρισμένοι νόες μαθαίνουν να βλέπουν πέρα από τις (προσωρινές)ψευδαισθήσεις.
περισσότερα εδώ: https://www.noosfera.gr/mathimata-thavmaton/ti-ine-ta-mathimata-thavmaton/
Πιο πριν, η Χριστιανική Επιστήμη(Christian Science) ήταν ένα παραχριστιανικό κίνημα που ιδρύθηκε στις ΗΠΑ το 1879 από τη Mary Baker Eddy και βασίζεται στην πεποίθηση ότι η πραγματικότητα είναι αποκλειστικά πνευματική. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της, ο Θεός είναι το απόλυτο Αγαθό, ενώ η ύλη, η αμαρτία, ο πόνος και οι ασθένειες δεν έχουν πραγματική υπόσταση, αλλά αποτελούν ψευδαισθήσεις του ανθρώπινου νου. Κεντρικός πυλώνας του κινήματος είναι η πνευματική θεραπεία μέσω της προσευχής και της ευθυγράμμισης της σκέψης με τη Θεία Αλήθεια. Η υπερβολή τους όμως οδήγησε στην "ψυχαναγκαστική" απόρριψη της συμβατικής ιατρικής επιστήμης(με πολλά ατυχήματα, δικαστικές διαμάχες και μοιραία συρρίκνωση μελών), ενώ αυτό μπορεί ενδεχομένως να επιτευχθεί σταδιακά και αυθόρμητα σε πνευματικά εξελιγμένους ή αφυπνισμένους ανθρώπους(κι αυτή είναι η κυριότερη διαφορά τους με τα Μαθήματα Θαυμάτων).
περισσότερα εδώ:
https://www.christianscience.com/el/ti-einai-e-christianike-episteme
Το κίνημα της Νέας Σκέψης
Σε συνάρτηση με τη Χριστιανική Επιστήμη, το κίνημα της Νέας Σκέψης(New Thought) αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα, εστιάζοντας στη δύναμη της σκέψης και της πίστης να διαμορφώνουν την πραγματικότητα. Η Unity Church του Charles Fillmore δίδαξε ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών και ότι η καταφατική προσευχή και η σωστή πνευματική στάση μπορούν να θεραπεύσουν και να ανυψώσουν την ανθρώπινη ψυχή μεταμορφώνοντας κυριολεκτικά τον κόσμο. Οι δυσκολίες, οι ασθένειες και η αμαρτία θεωρούνται απομάκρυνση από την εντός μας θεϊκή(ή "Χριστική") τελειότητα. Ακόμα έχουν ερμηνεύσει ολόκληρη τη βίβλο μεταφυσικά και συμβολικά. Η κύρια διαφορά τους με τα προηγούμενα, είναι ότι δε θεωρούν τον κόσμο ακριβώς ψευδαίσθηση, αλλά ένα κατώτερο στάδιο πνευματικής εξέλιξης.
ενδεικτικά εδώ:
https://www.truthunity.net/web
Οι απόψεις του Carl Jung και σύγχρονες έρευνες
Ο Carl Jung εισήγαγε την έννοια του συλλογικού ασυνείδητου, όπου αρχέτυπα, συμβολισμοί και κοινές ψυχοπνευματικές δομές ενυπάρχουν σε κάθε άνθρωπο. Η ψυχή δεν λειτουργεί μεμονωμένα· η ανθρώπινη εμπειρία συνδέεται με διαχρονικά και παγκόσμια μοτίβα που επηρεάζουν τη συνείδηση, τα όνειρα και την πνευματική πορεία. Σύγχρονες έρευνες, όπως αυτές του Robert Monroe για τις εξωσωματικές εμπειρίες, και του δικού μας Γιάννη Αυγουστάτου, υποστηρίζουν ότι η συνείδηση μπορεί να υπερβαίνει τον υλικό χώρο και τον χρόνο, επιβεβαιώνοντας την ιδέα ότι η ψυχή και η πνευματική της ανάπτυξη βρίσκονται πέρα από την υλική διάσταση.
ενδεικτικά εδώ: https://m.youtube.com/watch?v=f4fDowPjBV8
Πλατωνισμός και υπερβατικός κόσμος
Ο Πλάτων και οι πλατωνιστές θεωρούσαν ότι ο υλικός κόσμος είναι φθαρτός και κατώτερος, ενώ η αληθινή πραγματικότητα βρίσκεται στον κόσμο των Ιδεών, όπου κατοικεί η τελειότητα. Ο "κατώτερος δημιουργός" κατασκευάζει τον υλικό κόσμο περιορισμένα, και ο άνθρωπος, όπως δείχνει ο Μύθος του Σπηλαίου, βλέπει μόνο σκιές της αλήθειας. Η πνευματική αφύπνιση απαιτεί την αναγνώριση της υπερβατικής πραγματικότητας.
ενδεικτικά εδώ:
https://el.wikipedia.org/wiki/Πλατωνισμός
Γνωστικισμός
Οι Γνωστικοί θεωρούν ότι ο υλικός κόσμος, δημιούργημα "κατώτερων οντοτήτων" εγκλωβίζει το πνεύμα, δημιουργώντας πλάνη και δοκιμασία. Η σωτηρία επιτυγχάνεται μέσω της γνώσης και της σύνδεσης με το Απόλυτο. Σύγχρονοι εκπρόσωποι που εξερευνούν παρόμοια θέματα είναι ο David Icke, η Α. Α. Καλογερά(Αντέχεις την Αλήθεια) και ο Δ. Λιακόπουλος, αναφερόμενοι σε έννοιες όπως ο Γιαλνταμπαώθ, η Σκιά και ο Μη Ων, τονίζοντας την πνευματική παγίδα της ύλης και την αναγκαιότητα αφύπνισης.
ενδεικτικά εδώ: https://antexeistinalitheia.gr/2011-03-08-10-39-46/
Εσωτερισμός και Ανατολικές διδασκαλίες
Κλασικοί εσωτεριστές και ανατολίτες δάσκαλοι, όπως ο Βούδας, ανέπτυξαν έννοιες όπως κάρμα και μετενσάρκωση, όπου η ψυχή επαναλαμβάνει τη ζωή για να μάθει και να εξελιχθεί. Στην ελληνική παράδοση, ο Ν. Μαργιωρής ανέδειξε τη σημασία της αυτογνωσίας και της πνευματικής αφύπνισης, συνδέοντας Ανατολή και Δύση και την ιδέα της επαναφοράς ως μαθησιακής διαδικασίας.
ενδεικτικά εδώ: https://www.omakoio.gr/index.php/stagones-sofias
Παραδοσιακός Χριστιανισμός
Ο κλασικός χριστιανισμός διδάσκει ότι ο κόσμος είναι εκπεσών, ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από τον Θεό μέσω της αμαρτίας, και ο διάβολος και τα δαιμονικά όντα δημιουργούν πνευματικές δυσκολίες. Η έννοια της αιώνιας κόλασης συνδέεται με την οριστική απομάκρυνση από τον Θεό, ενώ ο Παράδεισος αντιπροσωπεύει την οριστική λύτρωση και ένωση με το Θείο. Η σωτηρία επιτυγχάνεται μόνο μέσω της πίστης στον Χριστό, της μετάνοιας και της συμμετοχής στο Σώμα Χριστού.
ενδεικτικά εδώ:
https://www.gotquestions.org/Greek/
https://www.oodegr.com/index.htm
Ο κοινός πυρήνας όλων των συστημάτων
Παρά τις διαφορές τους, όλα τα συστήματα μοιράζονται μια κοινή ουσία: η ανθρώπινη ψυχή καλείται να ενωθεί με το Θείο. Ο Χριστός ως Υιός Θεού αντιπροσωπεύει την ένωση με το Θείο και την πνευματική Υιότητα, ενώ οι άνθρωποι ενώνουν πνευματικά τις ψυχές τους στο Σώμα Χριστού. Ο κόσμος παρουσιάζεται παντού ως εκπεσών, προσωρινός, κατώτερος, ψευδαισθησιακός ή δοκιμαστικός, όπου η "αμαρτία"(=αστοχία, διαχωρισμός από τον Θεό, προσκόλληση στην ύλη, ανούσια απωθημένα) και οι σκεπτομορφές του νου(ή δαίμονες) δημιουργούν απομάκρυνση από τον Θεό. Η "αιώνια κόλαση"(από τη λέξη αιώνας=κόσμος, χρόνος, εποχή) μάλλον δεν είναι θεϊκή τιμωρία, αλλά η αιώνια επαναφορά σ' αυτόν τον κόσμο, όπου η ψυχή επαναλαμβάνει εμπειρίες μέχρι να επιθυμήσει πραγματικά την αληθινά Αιώνια Ζωή που διδάσκει ο Χριστός. Ο χρόνος σ' αυτήν την έννοια είναι σχετικός, ψευδαισθητικός ή καταργείται, καθώς η ψυχή εργάζεται για αφύπνιση ή πνευματική ολοκλήρωση(σε κάποια βαθύτερη ανάλυση, όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα ή ολογραμματικά).
Ειδικά περί της Αγίας Γραφής, είναι πιθανότατα ένα άριστο παιδαγωγικό μέσο για τον ατελή ακόμα άνθρωπο αυτού του κόσμου, που καλείται να σωθεί άμεσα μέσω της πίστης στο Χριστό(χωρίς να περιμένει δεύτερες ευκαιρίες που θα τον έκαναν υπερβολικά αναβλητικό και αδιάφορο).
Η άποψη όμως πολλών ότι ο παντοδύναμος, δίκαιος και πανάγαθος Θεός θ' αφήσει εκατομμύρια παιδιών του να βασανίζονται "ασταμάτητα"(από μία και μοναδική και τυχαία ζωή), μοιάζει εξόχως παράλογη!...
Η τελική παρατήρηση δείχνει ότι κάθε φιλοσοφικό ή πνευματικό σύστημα μάλλον εστιάζει σε διαφορετικό επίπεδο συνειδητότητας ή οπτικής του κόσμου. Κάποιοι βλέπουν μόνο τις ψυχικές εμπειρίες και κάποιοι προχωρούν περισσότερο στο πνεύμα. Παρ’ όλα αυτά, η καταληκτική πορεία όλων είναι η ένωση με τον Θεό και η πνευματική αφύπνιση, μέσω της συγχώρεσης, εξιλέωσης και υπέρβασης της ψευδαισθησιακής ύλης. Να υπενθυμίσουμε και κάτι που γνωρίζει κάθε απόφοιτος λυκείου: Οτιδήποτε γύρω μας αποτελείται από αόρατη και απροσδιόριστη υλο-ενέργεια που απλώς αποκωδικοποιείται ως "μορφές" ή "αισθήσεις" στον πεπερασμένο εγκέφαλό μας, κατί που υποδηλώνει σαφώς πως μόνο το ανώτερο Πνεύμα είναι αληθινό και αυθύπαρκτο!...
ενδεικτικά για όλα αυτά συνδυαστικά(από τη σκοπιά των Μαθημάτων), εδώ:
https://facimstore.org/products/love-does-not-condemn-pdf
Υ.Γ: Μια παρατήρηση για τη «θετική σκέψη»
Το περιφημο κίνημα της «θετικής σκέψης» μικρή σχέση έχει με όλα αυτά τα συστήματα, καθώς είτε υποτιμά τη δύναμη του εγωικού ασυνειδήτου είτε δεν πιστεύει πραγματικά στον Θεό ή το Πνεύμα. Η απλή εστίαση στη θετική νοοτροπία δεν οδηγεί σε πνευματική ένωση ή σε υπέρβαση των υλικών αναγκών, όπως διδάσκουν οι παραδοσιακές φιλοσοφίες και θρησκείες, αλλά μάλλον το αντίθετο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου