Προτεστάντες, Καθολικοί ή Ορθόδοξοι;

Καταρχάς, υπάρχουν αμέτρητα σύγχρονα χριστιανικά δόγματα, από άκρως συντηρητικά μεχρι άκρως "προοδευτικά", που ερμηνεύουν κατά το δοκούν την Αγία Γραφή(κυριολεκτικά ή συμβολικά) ή τη-νομιζόμενη-ως αληθινή διδασκαλία του Χριστού, ωστόσο τα κύρια δόγματα είναι γενικά τρία: Ορθόδοξοι, Καθολικοί και Προτεστάντες, από τα οποία ξεπήδησαν όλα τα υπόλοιπα. (Να θυμίσουμε εδώ ότι σήμερα Ορθόδοξοι είναι περίπου μόνο το 1/10 των Χριστιανών και 1/100 του πληθυσμού παγκοσμίως.)

Για έναν ουδέτερο μη Χριστιανό μελετητή, καθαρά ιστορικά και βιβλικά, πιο κοντά στον πρώιμο Χριστιανισμό των 4 πρώτων αιώνων είναι γενικώς οι Προτεστάντες(και ειδικότερα οι "σοβαροί" Ευαγγελικοί-διότι υπάρχουν πάμπολλα "αστεία" αντιβιβλικά παρακλάδια), με τις πολλές ανεξάρτητες τοπικές Εκκλησίες,
πριν αυτός μετατραπεί σε μια συγκρητιστική κρατική θρησκεία,
με πολύπλοκο τυπικό, Μυστήρια, τελετές, τελετουργίες, πολυτελείς ναούς, κεντρική οργάνωση, αυστηρή ιεραρχία, αμέτρητους "μεσάζοντες" Αγίους και "αποθέωση" της Παναγίας, "ιερές" εικόνες και... αντίγραφα αυτών, ατέλειωτα τεμαχισμένα "θαυματουργά" λείψανα και πάμπολλες άλλες ανθρώπινες παραδόσεις,
επί Μ. Κωνσταντίνου και εντεύθεν,
όταν βεβαίως απορρόφησε και προσάρμοσε τις περισσότερες λατρευτικές παραδόσεις των Ελλήνων και άλλων λαών της αυτοκρατορίας(όπως πχ τη συμβολική "θεοφαγεία" των Διονυσιακών κ.α μυστηρίων, τους αμέτρητους θεούς-ημίθεους-ήρωες, τις πομπώδεις τελετές, τους πολυτελείς ναούς κτλ)...

Τη μεγαλύτερη απομάκρυνση από τα αρχικά πρότυπα φαίνεται να πρεσβεύουν οι Ορθόδοξοι, με τους Καθολικούς να ακολουθούνε λίγο πιο ήπια(αν και βεβαίως στηρίζουν τον Παπισμό-που πρωτίστως πολέμησαν οι Μεταρρυθμιστές-καθώς η Ορθοδοξία τότε ήταν υπόδουλη και αδύναμη).

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ορθόδοξη ηγεσία αρνούνταν για αιώνες την ακριβή μετάφραση της Αγίας Γραφής στην καθομιλουμένη γλώσσα, αφενός για ν' αποκρύψει όλες αυτές τις ξεκάθαρες αλήθειες από το βιβλικό κείμενο
και αφετέρου για να διατηρεί όλο αυτό το κλίμα "μαγικού μυστικισμού" από πιστούς που συμμετέχουν στη λατρεία χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτα ή δεν έχουν ανοίξει ποτέ την Αγία Γραφή!

Εξάλλου και η ίδια-αν και θεόπνευστη-θεωρείται μέρος της Παράδοσης και όχι το αντίστροφο όπως θα έδειχνε λογικότερο(και παρόλο που ένα μεγάλο μέρος της Βίβλου δημιουργήθηκε ως συλλογή προφορικών παραδόσεων).

Ακόμα κι όταν τη μετέφρασαν στη δημοτική(πριν ελάχιστες δεκαετίες), παρέφρασαν πάμπολλες ξεκάθαρες λέξεις-φράσεις του πρωτοτύπου(κυρίως για ν' αρνηθούν το δόγμα της Χάρης-που δεν απαιτεί κανέναν "μεσάζοντα")!... (Προτιμήστε λοιπόν σχετικά την πιστή δημοτική μετάφραση του Σπύρου Φίλου!)

Ουσιαστικά, με μια προτεσταντική θεώρηση των πραγμάτων θα καθίστατο περιττός ολόκληρος ο εκκλησιαστικός μηχανισμός, όπως και η σύνδεση κράτους-Εκκλησίας, την οποία μάχονται μανιωδώς για να διατηρούν τα κεκτημένα τους από την εποχή του Βυζαντίου(που ναι μέν ήταν κυρίως ελληνικό-αλλά και κάτι που "ελληνοποίησε" τον πρώιμο Χριστιανισμό).

Ωστόσο, κι από την άλλη πλευρά, πολλοί Προτεστάντες έφτασαν  στο αντίθετο άκρο, απορρίπτοντας σχεδόν συλλήβδην κάθε μυστικιστική, ασκητική και μοναχική παράδοση του ιστορικού Χριστιανισμού. Ενώ σε όλες σχεδόν τις μεγάλες θρησκευτικές και φιλοσοφικές παραδόσεις της ανθρωπότητας ο ασκητισμός θεωρείται ανώτερη πνευματική βαθμίδα και υπέρβαση των βιολογικών δεσμών του ανθρώπου, ο προτεσταντικός κόσμος συχνά δαιμονοποίησε τον μοναχισμό, την παρθενία και την εγκράτεια ως δήθεν "αφύσικες" ή αντιβιβλικές καταστάσεις. Έτσι όμως απορρίφθηκε όχι μόνο η μεσαιωνική υπερβολή του Παπισμού, αλλά και μια πανάρχαια παράδοση πνευματικής ανόδου που υπήρχε ήδη από τους πρώτους αιώνες του Χριστιανισμού.

Παράλληλα, σε πολλές περιπτώσεις παρατηρείται μια υπερβολική εξιδανίκευση του έγγαμου βίου και της σεξουαλικότητας, παρότι πρόκειται εμφανώς για κατώτερες βιολογικές λειτουργίες του εκπεσόντος-εκτός Παραδείσου-ανθρώπου, τις οποίες η παραδοσιακή χριστιανική θεώρηση αντιμετώπιζε με εγκράτεια και όχι με σχεδόν απόλυτη αποθέωση. Ακόμα και η ίδια η Καινή Διαθήκη παρουσιάζει την παρθενία και την ολοκληρωτική αφιέρωση στον Θεό ως ανώτερη πνευματική κατάσταση από τον γάμο, χωρίς φυσικά να θεωρεί τον τελευταίο "αμαρτωλό". Έτσι, ενώ οι Μεταρρυθμιστές δικαιολογημένα πολέμησαν αρκετές καταχρήσεις, δεισιδαιμονίες και εξουσιαστικές πρακτικές της μεσαιωνικής Εκκλησίας, αρκετές προτεσταντικές τάσεις κατέληξαν να απογυμνώσουν τον Χριστιανισμό από σχεδόν κάθε υπερβατική, μυστηριακή και ασκητική διάσταση, μετατρέποντάς τον περισσότερο σε ένα ηθικοκοινωνικό σύστημα προσαρμοσμένο στον σύγχρονο κόσμο.

Όλα αυτά όμως παραδόξως τα διατήρησε η Ορθοδοξία στον εσώτερο πνευματικό πυρήνα της, αν αφαιρέσεις το πομπώδες εξωτερικό περίβλημα των αμέτρητων τελετουργικών και τυπολατρικών υποχρεώσεων! Χώρια βεβαίως που ο Θεός μπορεί αν θέλει να χρησιμοποιεί αγγέλους ή κάποιους "εκλεκτούς" ανθρώπους(όπως και τη Μητέρα Του) για τους σκοπούς Του, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι είναι απολύτως απαραίτητοι για τη Σωτηρία(ή Θέωση)!...

Όπως και να 'χει, ένας ανεπτυγμένος πνευματικά άνθρωπος που δεν είναι τυφλός οπαδός κάποιου δόγματος, μπορεί ξεκάθαρα να διακρίνει τις ακρότητες και των δύο και να επιλέξει τη μέση οδό, διαβάζοντας τόσο το Γράμμα όσο και το Πνεύμα της Αγίας Γραφής(και χώρια βεβαίως που πολλές καταγραφές μπορεί να είναι συμβολικές ή ανθρωπομορφικές προβολές του Θεού). Πάντως ο ίδιος ο Χριστός δε ίδρυσε ποτέ καμία θρησκεία, αλλά μας κάλεσε απλώς να γίνουμε έμπρακτα και πνευματικά Ένα με Αυτόν("τρώγοντάς Τον μάλλον πνευματικά-παρά κυριολεκτικά)!...

Τα διάφορα δόγματα(ακόμα και άλλων θρησκειών ή φιλοσοφιών) αποτελούν ίσως διαφορετικά πνευματικά μονοπάτια με τον ίδιο σκοπό, για διαφορετικούς ανθρώπους, διαφορετικών εποχών(με άλλη γλώσσα, ύφος και πνευματικό υπόβαθρο)-όχι πάντα και όλα πλήρως επιτυχημένα(αν όχι και διαστρεβλωμένα από τους συνεχιστές τους).

Ενδεικτικά εδώ ένα πλήρες Ορθόδοξο και κατόπιν ένα Ευαγγελικό site ερωτο-απαντήσεων, κι ακολούθως το τι πιστεύουν οι Ευαγγελικοί της Ελλάδος(παρά τις μικροδιαφορές τους):

https://www.oodegr.com/index.htm

https://www.gotquestions.org/Greek/
https://gec.gr/ποιοι-είμαστε/τι-πιστεύουμε/ https://gec.gr/ποιοι-είμαστε/συχνές-ερωτήσεις/ https://www.koinoniaeeee.gr/index.php/el/faith-gr https://evangelicals.gr/

Σχετικά βίντεο:

https://m.youtube.com/watch?v=FK_8xHyF16Q&list=PLElHxAQyzM13oZKbz_CIX1ZSovJNeCmF1&index=9&pp=iAQB

https://m.youtube.com/watch?v=XVzqz1HLpo0&list=PLElHxAQyzM12845UxRHBWeLs6mJgFrmi8&index=5&pp=iAQB
https://m.youtube.com/playlist?list=PLHkvoPmjTCBw3JYd3GU--jk0mDzqZsPvk

Ένας ελληνικός ευαγγελικός σταθμός:
https://live24.gr/radio/generic.jsp?sid=2549

Ένα ξένο δημοφιλές site με σύγχρονη χριστιανική μουσική:
https://listen.klove.com/

Ενδεικτικές λίστες ξένων χριστιανικών επιτυχιών(με αγγλικούς στίχους):
https://m.youtube.com/results?search_query=christian+songs+with+lyrics

Ένα ξένο δημοφιλές site με δωρεάν χριστιανικές ταινίες(και αγγλικούς υπότιτλους):
https://redeemtv.com/

Όλα αυτά, απλώς για να δείτε ότι υπάρχει και η αγνή Χριστιανική πίστη εκατομμυρίων ανθρώπων-άνευ της ατέλειωτης τυπολατρείας, υποχρεώσεων και παραδόσεων των διαφόρων δογμάτων(όπως και ημών των Ορθοδόξων-που χαρακτηρίζουν συλλήβδην "αιρετικούς" τους πάντες)!...

Περί παρθενίας αντρών-γυναικών στη Βίβλο-μια "αιρετική"(;) άποψη

Η Αγία Γραφή καταδικάζει ρητώς τη μοιχεία, την απιστία, τον βιασμό, την αιμομιξία, τη λατρευτική πορνεία, την ομοφυλοφιλία και κάθε μορφή "αφύσικης" σεξουαλικής συμπεριφοράς ενάντια σην πίστη, την οικογένεια και την κοινωνία, όπως και πολλά άλλα πράματα.

Ωστόσο, πουθενά δεν διατυπώνει με την ίδια σαφήνεια μια καθολική εντολή ότι κάθε σεξουαλική πράξη ενός άνδρα πριν από τον γάμο αποτελεί αμαρτία(πχ με μια αγοραία πόρνη). Αντίθετα, η βιβλική πραγματικότητα διαφοροποιεί εμφανώς την ανδρική από τη γυναικεία παρθενία, επειδή στην αρχαία κοινωνία η παρθενία της γυναίκας συνδεόταν με τη βεβαιότητα της πατρότητας και τη νομιμότητα της οικογενειακής γραμμής, ενώ σαφώς η γυναίκα δημιουργήθηκε "από το πλευρό του άντρα" με παρότρυνση "υπακοής". Για αυτό η Παλαιά Διαθήκη περιέχει σαφείς αναφορές στα «σημεία παρθενίας» και νόμους προστασίας της γυναικείας αγνότητας, ενώ δεν υπάρχει αντίστοιχη απαίτηση ή ποινή για την προγαμιαία σεξουαλική ζωή του άνδρα.

Η διαφοροποίηση αυτή δεν ήταν μόνο κοινωνική αλλά και βιολογική. Η γυναικεία παρθενία είχε ορατό φυσικό στοιχείο μέσω του παρθενικού υμένα, ενώ η διαφορετική ορμονική φύση της γυναίκας ευνοούσε ιστορικά περισσότερο τη δυνατότητα μακροχρόνιας αποχής. Αντίθετα, για τον άνδρα δεν υπήρχε αντίστοιχο βιολογικό «τεκμήριο» παρθενίας ούτε η ίδια πραγματικότητα ως προς τις σεξουαλικές ορμές. Έτσι κι η Βίβλος δεν επιχειρεί να επιβάλει συμμετρικά στα δύο φύλα μια απόλυτη απαίτηση παρθενίας πριν από τον γάμο.

Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι στην κοινωνία του Ισραήλ υπήρχαν επαγγελματίες πόρνες χωρίς γενική ποινικοποίηση των ανύπαντρων ανδρών που τις επισκέπτονταν. Η Παλαιά Διαθήκη καταδικάζει κυρίως τη λατρευτική πορνεία και τη σύνδεση της σεξουαλικότητας με την ειδωλολατρία, όχι όμως με την ίδια σαφήνεια την επαφή άγαμου άντρα με αγοραία πόρνη(χώρια βεβαίως οι πολλές νόμιμες γυναίκες ενός έγγαμου). Η βασική απαγόρευση αφορά τη μοιχεία, δηλαδή τη σχέση με παντρεμένη ή δεσμευμένη γυναίκα.

Το ίδιο φαίνεται και στην Καινή Διαθήκη. Ο Παύλος χρησιμοποιεί τον όρο «πορνεία», αλλά ποτέ δεν τον ορίζει ρητά ως «κάθε ερωτική πράξη πριν από τον γάμο». Στον ελληνιστικό κόσμο ο όρος είχε ευρύτερη σημασία και μπορούσε να αναφέρεται σε ακολασία, σεξουαλική ασυδοσία, εκμετάλλευση ή ειδωλολατρικές πρακτικές. Ο Παύλος καλεί σε εγκράτεια και τάξη μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ναϊκή πορνεία και χαοτική σεξουαλική ζωή, χωρίς όμως να δηλώνει ρητά ότι ένα αφοσιωμένο ζευγάρι δύο ανύπαντρων ανθρώπων που πορεύεται προς γάμο βρίσκεται αυτομάτως σε κατάσταση αμαρτίας. Αντίθετα, παρουσιάζει τον γάμο πρακτικά και ποιμαντικά ως φυσική διέξοδο της ανθρώπινης επιθυμίας: «κρείσσον γάρ εστι γαμήσαι ή πυρούσθαι».

Επιπλέον, ο βιβλικός γάμος δεν ταυτίζεται με τη μεταγενέστερη εκκλησιαστική τελετή. Στη Αγία Γραφή δεν υπάρχει πουθενά «μυστήριο γάμου» με τη σημερινή μορφή(των Ορθόδοξων ή Καθολικών) ούτε κάποια ιεροτελεστία που να λειτουργεί ως απόλυτο σύνορο μεταξύ αμαρτίας και νομιμότητας. Ο γάμος ήταν κυρίως κοινωνική και οικογενειακή ένωση, που ολοκληρωνόταν με συμφωνία, συγκατοίκηση και σαρκική ένωση. Αυτό καθιστά δυσκολότερη τη θέση ότι κάθε ερωτική πράξη πριν από μια τυπική τελετή αποτελεί αυτομάτως βαριά αμαρτία.

Ακόμα και κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, πουθενά στον χριστιανικό κόσμο δεν έχουμε μαρτυρία ότι επιβάλλονταν η παρθενία του άνδρα πριν από το γάμο, σε αντίθεση βεβαίως με της γυναίκας(ας θυμηθούμε και "την πρώτη νύχτα γάμου").

Ίσως λοιπόν αυτή η ταύτιση της απολύτως ισότιμης απαίτησης παρθενίας μεταξύ αντρών-γυναικών, συνέβη τα τελευταία χρόνια υπό το πρίσμα του φεμινιστικού κινήματος, στο οποίο προσαρμόστηκαν σιωπηρά όλα τα χριστιανικά δόγματα, για να μην κατηγορηθούν για "διακρίσεις". Εξάλλου το ίδιο ακριβώς συνέβη και με την μέχρι πρότινος υποχρέωση της γυναίκας να μεγαλώνει παιδιά εντός σπιτιού και να "υπακούει" στον σύζυγό της.

Το ίδιο μοτίβο υπερερμηνείας εμφανίζεται και στον αυνανισμό. Η Αγία Γραφή δεν περιέχει ούτε μία σαφή απαγόρευση της ανδρικής αυτοϊκανοποίησης ως βιολογικής εκτόνωσης. Η περίπτωση του Αυνάν δεν αφορά τον αυνανισμό καθαυτό αλλά την άρνησή του να δώσει απόγονο στον νεκρό αδελφό του σύμφωνα με τον νόμο της επιγαμίας. Η μετατροπή της αφήγησης αυτής σε γενική καταδίκη κάθε εκσπερμάτισης εκτός τεκνοποίησης αποτελεί μεταγενέστερη θεολογική ερμηνεία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η εγκράτεια, καθαρότητα, σεμνότητα, παρθενία ή κι ο ασκητισμός ακόμα, είναι κάτι κακό-κάθε άλλο! Τόσο η χριστιανική παράδοση όσο και αρκετά φιλοσοφικά ρεύματα της αρχαιότητας θεωρούσαν την αποδέσμευση από τις υλικές απολαύσεις δρόμο πνευματικής ανύψωσης και αυτοκυριαρχίας. Όμως άλλο η εθελούσια άσκηση και άλλο η μετατροπή της σε καθολική θεϊκή εντολή υπό την απειλή αμαρτίας. Ούτε οι αρχαίοι φιλόσοφοι δαιμονοποιούσαν συνολικά τη σεξουαλική ζωή· επιδίωκαν κυρίως την ελευθερία από την υποδούλωση στα πάθη.

Συνοπτικά η Καινή Διαθήκη προκρίνει την απόλυτη αγαμία μόνο για όσους έχουν τη δυνατότητα, ενώ συμβουλεύει τους περισσότερους να είναι έγγαμοι για ν' αποφύγουν τους πειρασμούς. Σε κάθε περίπτωση απαγορεύεται οποιαδήποτε παρεκτροπή εκτός γάμου, ενώ φυσικά απαγορεύεται το διαζύγιο(πλην εξαιρετικών περιπτώσεων), οι πολλοί γάμοι ή "σχέσεις"!...

Συγκριτικά όμως, η βιβλική εικόνα δείχνει ότι η ανδρική και η γυναικεία παρθενία δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Η έμφαση δίνεται κυρίως στη γυναικεία παρθενία, ενώ δεν υπάρχει αντίστοιχη σαφής και καθολική απαίτηση για τον άνδρα. Έτσι, πολλές μεταγενέστερες αντιλήψεις περί απόλυτα συμμετρικής προγαμιαίας αγνότητας φαίνεται να στηρίζονται περισσότερο σε μετέπειτα θεολογικές ερμηνείες και κοινωνικές εξελίξεις παρά σε ρητές βιβλικές εντολές.

Τέλος, ας μην κοροϊδευόμαστε, όσο "προοδευτικοί" κι αν είμαστε!... Πάντοτε θα προκαλεί θυμηδία μια γυναίκα με "πολλές σχέσεις", σε αντίθεση με έναν άντρα, όσο κι αν η αγνότητα προ του γάμου είναι το ιδανικό και για τους δύο(αν και ακατόρθωτο για την πλειοψηφία των ανδρών σε κάθε εποχή)!...

Λογικές και επιστημονικές αποδείξεις σχετικά με την ιστορική ύπαρξη του Χριστού

Υπήρξε ποτέ άνθρωπος που να αμφισβήτησε την ιστορική ύπαρξη του Ιησού, από τα πρώτα χρόνια μέχρι και τους επόμενους αιώνες; Η απάντηση είναι σαφής: όχι. Οι πρώιμοι αντι-Χριστιανοί, όπως οι Εβραίοι και οι Ρωμαίοι συγγραφείς, καθώς και οι πρώιμοι ορθολογιστές, ποτέ δεν αμφισβήτησαν ότι υπήρξε ένας άνθρωπος με το όνομα Ιησούς. Οι ενστάσεις τους περιορίζονταν στα θαύματα, στη θεϊκή του φύση ή στη σημασία της διδασκαλίας του. Η ίδια η επιστημονική μέθοδος υποστηρίζει ότι ένα πρόσωπο με πολλαπλές ανεξάρτητες αναφορές μπορεί να θεωρηθεί ιστορικά υπαρκτό, και ο Ιησούς πληροί αυτά τα κριτήρια.

Πολλοί αμφισβητούν τις «αντιφάσεις» των Ευαγγελίων, όπως η ημερομηνία του Μυστικού Δείπνου ή η ώρα της σταύρωσης (14 Νισάν στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, 15 Νισάν στους Συνοπτικούς). Τέτοιες διαφορές είναι φυσιολογικές για αρχαία αφηγηματικά κείμενα που γράφτηκαν με διαφορετικούς θεολογικούς στόχους, διαφορετικά ιουδαϊκά ημερολόγια και από διαφορετικούς μάρτυρες. Η αστρονομική ανάλυση των ετών 29–36 μ.Χ. δείχνει ότι η σταύρωση μπορεί να ευθυγραμμιστεί με την Παρασκευή 14 Νισάν το 30 ή το 33 μ.Χ., ενώ οι Συνοπτικοί, που μιλούν για 15 Νισάν, μπορούν να εξηγηθούν ως θεολογική μετατόπιση ή απλή διαφορά στην παρατήρηση. Η ύπαρξη τέτοιων διαφορών δεν αμφισβητεί την πραγματική ύπαρξη του προσώπου, αλλά μάλλον επιβεβαιώνει ότι τα Ευαγγέλια δεν γράφτηκαν ως ακριβή χρονικά αρχεία αλλά ως αφηγηματικά θεολογικά κείμενα.

Η ανεξάρτητη ιστορική τεκμηρίωση είναι επίσης ισχυρή. Ο Ρωμαίος ιστορικός Tacitus στο Annals 15.44 αναφέρει ότι ο Χριστός καταδικάστηκε από τον Πόντιο Πιλάτο κατά την εποχή του Τιβέριου, περιγράφοντας τους Χριστιανούς με ουδέτερο έως εχθρικό τρόπο, γεγονός που αποκλείει χριστιανική προπαγάνδα. Ο Ιουδαίος ιστορικός Flavius Josephus, στο Antiquities 18.3, κάνει αναφορά στον Ιησού και στη σταύρωσή του υπό Πιλάτο, με πιθανές μεταγενέστερες χριστιανικές παρεμβάσεις σε φράσεις που υπερτονίζουν τη θεϊκή του φύση, αλλά η βασική αναφορά θεωρείται αξιόπιστη. Ο Suetonius στο Vita Claudii 25 αναφέρει ταραχές που προκλήθηκαν από τους Ιουδαίους υπό την επίδραση ενός "Chrestus", γεγονός που επιβεβαιώνει την ύπαρξη ενός ηγετικού προσώπου στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες. Ο Lucian of Samosata και ο Mara Bar-Serapion αναφέρονται επίσης σε ιστορικό πρόσωπο που διδάσκει και επηρεάζει κοινωνικά κινήματα, χωρίς να αμφισβητούν την ύπαρξη του Ιησού.

Η σύγκριση με άλλες αρχαίες προσωπικότητες ενισχύει περαιτέρω την ιστορικότητα του Ιησού. Προσωπικότητες όπως ο Θαλλέας ο Μιλήσιος, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και ο Επίκουρος είναι γνωστές μόνο από αποσπάσματα και ελάχιστες πληροφορίες για τη ζωή τους, και κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ την ύπαρξή τους ως ανθρώπων. Αντίθετα, μύθοι όπως ο Αχιλλέας, ο Γκιλγαμές, ο Ηρακλής, ο Όσιρις, ο Δίας ή ο Μίθρας, παρά τη φήμη τους, αντιμετωπίστηκαν ήδη από αρχαίους ορθολογιστές με αμφιβολία, καθώς η ύπαρξή τους βασιζόταν αποκλειστικά σε μύθους. Ο Ιησούς εμφανίζεται σε πολλαπλές ανεξάρτητες πηγές, καθιστώντας την τεκμηρίωσή του πολύ ισχυρότερη από αυτές των μύθων.

Παράλληλα, αξίζει να αναφερθεί και το κίνημα των μυθικιστών της σύγχρονης εποχής, που αμφισβητεί την ιστορικότητα του Ιησού. Μερικοί ισχυρίζονται ότι πρόκειται για καθαρά μυθικό ή συνθετικό πρόσωπο, αποτέλεσμα συγχώνευσης μύθων και θρησκευτικών αφηγήσεων. Ωστόσο, η συνολική επιστημονική κοινότητα των ιστορικών και θεολόγων απορρίπτει αυτή τη θέση. Οι μελέτες δείχνουν ότι, σε αντίθεση με τα καθαρά μυθικά πρόσωπα, ο Ιησούς έχει πολλαπλές ανεξάρτητες μαρτυρίες από διαφορετικές πηγές — Ρωμαίους, Εβραίους και τις πρώτες χριστιανικές κοινότητες — γεγονός που παρέχει ισχυρή βάση για την ιστορική του ύπαρξη.

Ένα επιπλέον λογικό και ιστορικό επιχείρημα είναι η ίδια η ταχύτατη εξάπλωση του Χριστιανισμού από τον 1ο αιώνα μ.Χ. Η εμφάνιση χριστιανικών κοινοτήτων μέσα σε λίγες δεκαετίες σε περιοχές όπως η Παλαιστίνη, η Συρία, η Μικρά Ασία, η Ελλάδα και τελικά η Ρώμη τεκμηριώνεται από επιστολές, επιγραφές και ιστορικές πηγές της εποχής. Στην ιστορική επιστήμη δεν υπάρχει γνωστό παράδειγμα θρησκευτικού κινήματος που να εξαπλώθηκε ταχύτατα σε ολόκληρη τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χωρίς την ύπαρξη πραγματικού ιδρυτή ή ιστορικού πυρήνα γεγονότων. Η ύπαρξη διωγμών, μαρτύρων και οργανωμένων κοινοτήτων ήδη από τον 1ο αιώνα προϋποθέτει την ύπαρξη συγκεκριμένου προσώπου που δίδαξε, συνελήφθη και εκτελέστηκε, και γύρω από το οποίο διαμορφώθηκε η νέα θρησκευτική ταυτότητα. Συνεπώς, η ίδια η ιστορική διάδοση του Χριστιανισμού λειτουργεί ως έμμεση αλλά ισχυρή επιβεβαίωση της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού.

Η επισημοποίηση των χριστιανικών εορτών, όπως τα Χριστούγεννα (336 μ.Χ. στη Δύση, αργότερα στην Ανατολή) και το Πάσχα (Α’ Οικουμενική Σύνοδος, 325 μ.Χ.), αφορά μόνο θεσμοθέτηση της λατρείας και όχι ακρίβεια γεγονότων. Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Βασίλειος Στεφανίδης, οι πρώτοι Χριστιανοί αγνοούσαν την ακριβή ημερομηνία γέννησης και θανάτου του Ιησού, γεγονός που εξηγεί τις λεπτομερείς αποκλίσεις μεταξύ των Ευαγγελίων.

Τέλος, η επιστημονική και λογική αξιολόγηση καταλήγει σε τρία συμπεράσματα:

Η ιστορική ύπαρξη του Ιησού είναι βεβαιωμένη από πολλαπλές, ανεξάρτητες πηγές.

Οι «αντιφάσεις» των Ευαγγελίων είναι φυσιολογικές και αναμενόμενες, αποτέλεσμα διαφορετικών αφηγήσεων και θεολογικών σκοπών.

Η σύγκριση με άλλα ιστορικά και μυθικά πρόσωπα υπογραμμίζει ότι ο Ιησούς έχει ισχυρότερη τεκμηρίωση από πολλούς γνωστούς φιλοσόφους ή ήρωες που θεωρούνται ημι-μυθικοί.

Συμπερασματικά, παρά τις λεπτομερείς διαφορές στα Ευαγγέλια, η λογική, η αστρονομία και οι ανεξάρτητες ιστορικές πηγές οδηγούν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο Ιησούς υπήρξε ιστορικό πρόσωπο, και οι διαφορές αυτές δεν ακυρώνουν την πραγματικότητα της ζωής και της σταύρωσής του.

Βιβλιογραφία / Πηγές:

Tacitus, Annals 15.44

Josephus, Antiquities 18.3

Suetonius, Vita Claudii 25

Lucian of Samosata, The Death of Peregrinus

Mara Bar-Serapion, Letter, 1ος–2ος αι.

Brown, R.E., The Death of the Messiah, 1994

Ehrman, Bart D., Jesus: Apocalyptic Prophet of the New Millennium, 1999

Van Voorst, Robert E., Jesus Outside the New Testament, 2000

Περί Θεού-κόσμου-κρίσης-μετενσάρκωσης στον παραδοσιακό χριστιανισμό και άλλα συστήματα

Η αναζήτηση του ανθρώπου για νόημα, αλήθεια και πνευματική ολοκλήρωση υπήρξε διαχρονική. Φιλόσοφοι, θρησκείες και ψυχολόγοι, εξέτασαν την ψυχή, τη συνείδηση και τον τρόπο που ο άνθρωπος βιώνει τον πόνο, την ενοχή και το νόημα της ζωής. Ας εξετάσουμε τα κυριότερα και πιο πνευματικά από αυτά.

Τα Μαθήματα Θαυμάτων
Πιο πρόσφατα, τα Μαθήματα Θαυμάτων(A Course in Miracles) δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1970 από την Helen Schucman και τον William Thetford και παρουσιάζονται ως "αποκάλυψη του Χριστού". Ο πυρήνας της διδασκαλίας τους είναι η πνευματική αφύπνιση μέσω της συγχώρεσης των "πεπερασμένων" ανθρώπινων χαρακτήρων, μέσω της συνειδητοποίησης της ψευδαισθησιακής φύσης της ύλης και του χρόνου, ως δημιουργήματα του διαχωρισμένου Εγώ. Η ψευδής αίσθηση αυτονομίας από τον Θεό, προκαλεί φόβο, πόνο και αίσθηση αμαρτίας. Η ένωση όλων με τον Χριστό(Υιότητα) και η αναγνώριση της θεϊκής μας φύσης είναι η οδός για την εσωτερική ειρήνη και την επιστροφή στην αληθινή και άχρονη πραγματικότητα. Μέσω αυτής της διαδικασίας, η σημασία του κόσμου υποβαθμίζεται(μέχρι να εξαφανιστεί εντελώς), καθώς οι διαχωρισμένοι νόες μαθαίνουν να βλέπουν πέρα από τις (προσωρινές)ψευδαισθήσεις.
περισσότερα εδώ: https://www.noosfera.gr/mathimata-thavmaton/ti-ine-ta-mathimata-thavmaton/

Πιο πριν, η Χριστιανική Επιστήμη(Christian Science) ήταν ένα παραχριστιανικό κίνημα που ιδρύθηκε στις ΗΠΑ το 1879 από τη Mary Baker Eddy και βασίζεται στην πεποίθηση ότι η πραγματικότητα είναι αποκλειστικά πνευματική. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της, ο Θεός είναι το απόλυτο Αγαθό, ενώ η ύλη, η αμαρτία, ο πόνος και οι ασθένειες δεν έχουν πραγματική υπόσταση, αλλά αποτελούν ψευδαισθήσεις του ανθρώπινου νου. Κεντρικός πυλώνας του κινήματος είναι η πνευματική θεραπεία μέσω της προσευχής και της ευθυγράμμισης της σκέψης με τη Θεία Αλήθεια. Η υπερβολή τους όμως οδήγησε στην "ψυχαναγκαστική" απόρριψη της συμβατικής ιατρικής επιστήμης(με πολλά ατυχήματα, δικαστικές διαμάχες και μοιραία συρρίκνωση μελών), ενώ αυτό μπορεί ενδεχομένως να επιτευχθεί σταδιακά και αυθόρμητα σε πνευματικά εξελιγμένους ή αφυπνισμένους ανθρώπους(κι αυτή είναι η κυριότερη διαφορά τους με τα Μαθήματα Θαυμάτων).
περισσότερα εδώ:
https://www.christianscience.com/el/ti-einai-e-christianike-episteme

Το κίνημα της Νέας Σκέψης
Σε συνάρτηση με τη Χριστιανική Επιστήμη, το κίνημα της Νέας Σκέψης(New Thought) αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα, εστιάζοντας στη δύναμη της σκέψης και της πίστης να διαμορφώνουν την πραγματικότητα. Η Unity Church του Charles Fillmore δίδαξε ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών και ότι η καταφατική προσευχή και η σωστή πνευματική στάση μπορούν να θεραπεύσουν και να ανυψώσουν την ανθρώπινη ψυχή μεταμορφώνοντας κυριολεκτικά τον κόσμο. Οι δυσκολίες, οι ασθένειες και η αμαρτία θεωρούνται απομάκρυνση από την εντός μας θεϊκή(ή "Χριστική") τελειότητα. Ακόμα έχουν ερμηνεύσει ολόκληρη τη βίβλο μεταφυσικά και συμβολικά. Η κύρια διαφορά τους με τα προηγούμενα, είναι ότι δε θεωρούν τον κόσμο ακριβώς ψευδαίσθηση, αλλά ένα κατώτερο στάδιο πνευματικής εξέλιξης.
ενδεικτικά εδώ:
https://www.truthunity.net/web

Οι απόψεις του Carl Jung και σύγχρονες έρευνες
Ο Carl Jung εισήγαγε την έννοια του συλλογικού ασυνείδητου, όπου αρχέτυπα, συμβολισμοί και κοινές ψυχοπνευματικές δομές ενυπάρχουν σε κάθε άνθρωπο. Η ψυχή δεν λειτουργεί μεμονωμένα· η ανθρώπινη εμπειρία συνδέεται με διαχρονικά και παγκόσμια μοτίβα που επηρεάζουν τη συνείδηση, τα όνειρα και την πνευματική πορεία. Σύγχρονες έρευνες, όπως αυτές του Robert Monroe για τις εξωσωματικές εμπειρίες, και του δικού μας Γιάννη Αυγουστάτου, υποστηρίζουν ότι η συνείδηση μπορεί να υπερβαίνει τον υλικό χώρο και τον χρόνο, επιβεβαιώνοντας την ιδέα ότι η ψυχή και η πνευματική της ανάπτυξη βρίσκονται πέρα από την υλική διάσταση.
ενδεικτικά εδώ: https://m.youtube.com/watch?v=f4fDowPjBV8

Πλατωνισμός και υπερβατικός κόσμος
Ο Πλάτων και οι πλατωνιστές θεωρούσαν ότι ο υλικός κόσμος είναι φθαρτός και κατώτερος, ενώ η αληθινή πραγματικότητα βρίσκεται στον κόσμο των Ιδεών, όπου κατοικεί η τελειότητα. Ο "κατώτερος δημιουργός" κατασκευάζει τον υλικό κόσμο περιορισμένα, και ο άνθρωπος, όπως δείχνει ο Μύθος του Σπηλαίου, βλέπει μόνο σκιές της αλήθειας. Η πνευματική αφύπνιση απαιτεί την αναγνώριση της υπερβατικής πραγματικότητας.
ενδεικτικά εδώ:
https://el.wikipedia.org/wiki/Πλατωνισμός

Γνωστικισμός
Οι Γνωστικοί θεωρούν ότι ο υλικός κόσμος, δημιούργημα "κατώτερων οντοτήτων" εγκλωβίζει το πνεύμα, δημιουργώντας πλάνη και δοκιμασία. Η σωτηρία επιτυγχάνεται μέσω της γνώσης και της σύνδεσης με το Απόλυτο. Σύγχρονοι εκπρόσωποι που εξερευνούν παρόμοια θέματα είναι ο David Icke, η Α. Α. Καλογερά(Αντέχεις την Αλήθεια) και ο Δ. Λιακόπουλος, αναφερόμενοι σε έννοιες όπως ο Γιαλνταμπαώθ, η Σκιά και ο Μη Ων, τονίζοντας την πνευματική παγίδα της ύλης και την αναγκαιότητα αφύπνισης.
ενδεικτικά εδώ: https://antexeistinalitheia.gr/2011-03-08-10-39-46/

Εσωτερισμός και Ανατολικές διδασκαλίες
Κλασικοί εσωτεριστές και ανατολίτες δάσκαλοι, όπως ο Βούδας, ανέπτυξαν έννοιες όπως κάρμα και μετενσάρκωση, όπου η ψυχή επαναλαμβάνει τη ζωή για να μάθει και να εξελιχθεί. Στην ελληνική παράδοση, ο Ν. Μαργιωρής ανέδειξε τη σημασία της αυτογνωσίας και της πνευματικής αφύπνισης, συνδέοντας Ανατολή και Δύση και την ιδέα της επαναφοράς ως μαθησιακής διαδικασίας.
ενδεικτικά εδώ: https://www.omakoio.gr/index.php/stagones-sofias

Παραδοσιακός Χριστιανισμός
Ο κλασικός χριστιανισμός διδάσκει ότι ο κόσμος είναι εκπεσών, ο άνθρωπος έχει απομακρυνθεί από τον Θεό μέσω της αμαρτίας, και ο διάβολος και τα δαιμονικά όντα δημιουργούν πνευματικές δυσκολίες. Η έννοια της αιώνιας κόλασης συνδέεται με την οριστική απομάκρυνση από τον Θεό, ενώ ο Παράδεισος αντιπροσωπεύει την οριστική λύτρωση και ένωση με το Θείο. Η σωτηρία επιτυγχάνεται μόνο μέσω της πίστης στον Χριστό, της μετάνοιας και της συμμετοχής στο Σώμα Χριστού.
ενδεικτικά εδώ:
https://www.gotquestions.org/Greek/
https://www.oodegr.com/index.htm

Ο κοινός πυρήνας όλων των συστημάτων
Παρά τις διαφορές τους, όλα τα συστήματα μοιράζονται μια κοινή ουσία: η ανθρώπινη ψυχή καλείται να ενωθεί με το Θείο. Ο Χριστός ως Υιός Θεού αντιπροσωπεύει την ένωση με το Θείο και την πνευματική Υιότητα, ενώ οι άνθρωποι ενώνουν πνευματικά τις ψυχές τους στο Σώμα Χριστού. Ο κόσμος παρουσιάζεται παντού ως εκπεσών, προσωρινός, κατώτερος, ψευδαισθησιακός ή δοκιμαστικός, όπου η "αμαρτία"(=αστοχία, διαχωρισμός από τον Θεό, προσκόλληση στην ύλη, ανούσια απωθημένα) και οι σκεπτομορφές του νου(ή δαίμονες) δημιουργούν απομάκρυνση από τον Θεό. Η "αιώνια κόλαση"(από τη λέξη αιώνας=κόσμος, χρόνος, εποχή) μάλλον δεν είναι θεϊκή τιμωρία, αλλά η αιώνια επαναφορά σ' αυτόν τον κόσμο, όπου η ψυχή επαναλαμβάνει εμπειρίες μέχρι να επιθυμήσει πραγματικά την αληθινά Αιώνια Ζωή που διδάσκει ο Χριστός. Ο χρόνος σ' αυτήν την έννοια είναι σχετικός, ψευδαισθητικός ή καταργείται, καθώς η ψυχή εργάζεται για αφύπνιση ή πνευματική ολοκλήρωση(σε κάποια βαθύτερη ανάλυση, όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα ή ολογραμματικά).

Ειδικά περί της Αγίας Γραφής, είναι πιθανότατα ένα άριστο παιδαγωγικό μέσο για τον ατελή ακόμα άνθρωπο αυτού του κόσμου, που καλείται να σωθεί άμεσα μέσω της πίστης στο Χριστό(χωρίς να περιμένει δεύτερες ευκαιρίες που θα τον έκαναν υπερβολικά αναβλητικό και αδιάφορο).
Η άποψη όμως πολλών ότι ο παντοδύναμος, δίκαιος και πανάγαθος Θεός θ' αφήσει εκατομμύρια παιδιών του να βασανίζονται "ασταμάτητα"(από μία και μοναδική και τυχαία ζωή), μοιάζει εξόχως παράλογη!...

Η τελική παρατήρηση δείχνει ότι κάθε φιλοσοφικό ή πνευματικό σύστημα μάλλον εστιάζει σε διαφορετικό επίπεδο συνειδητότητας ή οπτικής του κόσμου. Κάποιοι βλέπουν μόνο τις ψυχικές εμπειρίες και κάποιοι προχωρούν περισσότερο στο πνεύμα. Παρ’ όλα αυτά, η καταληκτική πορεία όλων είναι η ένωση με τον Θεό και η πνευματική αφύπνιση, μέσω της συγχώρεσης, εξιλέωσης και υπέρβασης της ψευδαισθησιακής ύλης. Να υπενθυμίσουμε και κάτι που γνωρίζει κάθε απόφοιτος λυκείου: Οτιδήποτε γύρω μας αποτελείται από αόρατη και απροσδιόριστη υλο-ενέργεια που απλώς αποκωδικοποιείται ως "μορφές" ή "αισθήσεις" στον πεπερασμένο εγκέφαλό μας, κατί που υποδηλώνει σαφώς πως μόνο το ανώτερο Πνεύμα είναι αληθινό και αυθύπαρκτο!...

ενδεικτικά για όλα αυτά συνδυαστικά(από τη σκοπιά των Μαθημάτων), εδώ:
https://facimstore.org/products/love-does-not-condemn-pdf

Υ.Γ: Μια παρατήρηση για τη «θετική σκέψη»
Το περιφημο κίνημα της «θετικής σκέψης» μικρή σχέση έχει με όλα αυτά τα συστήματα, καθώς είτε υποτιμά τη δύναμη του εγωικού ασυνειδήτου είτε δεν πιστεύει πραγματικά στον Θεό ή το Πνεύμα. Η απλή εστίαση στη θετική νοοτροπία δεν οδηγεί σε πνευματική ένωση ή σε υπέρβαση των υλικών αναγκών, όπως διδάσκουν οι παραδοσιακές φιλοσοφίες και θρησκείες, αλλά μάλλον το αντίθετο.