Η Αγία Γραφή καταδικάζει ρητώς τη μοιχεία, την απιστία, τον βιασμό, την αιμομιξία, τη λατρευτική πορνεία, την ομοφυλοφιλία και κάθε μορφή "αφύσικης" σεξουαλικής συμπεριφοράς ενάντια σην πίστη, την οικογένεια και την κοινωνία, όπως και πολλά άλλα πράματα.
Ωστόσο, πουθενά δεν διατυπώνει με την ίδια σαφήνεια μια καθολική εντολή ότι κάθε σεξουαλική πράξη ενός άνδρα πριν από τον γάμο αποτελεί αμαρτία(πχ με μια αγοραία πόρνη). Αντίθετα, η βιβλική πραγματικότητα διαφοροποιεί εμφανώς την ανδρική από τη γυναικεία παρθενία, επειδή στην αρχαία κοινωνία η παρθενία της γυναίκας συνδεόταν με τη βεβαιότητα της πατρότητας και τη νομιμότητα της οικογενειακής γραμμής, ενώ σαφώς η γυναίκα δημιουργήθηκε "από το πλευρό του άντρα" με παρότρυνση "υπακοής". Για αυτό η Παλαιά Διαθήκη περιέχει σαφείς αναφορές στα «σημεία παρθενίας» και νόμους προστασίας της γυναικείας αγνότητας, ενώ δεν υπάρχει αντίστοιχη απαίτηση ή ποινή για την προγαμιαία σεξουαλική ζωή του άνδρα.
Η διαφοροποίηση αυτή δεν ήταν μόνο κοινωνική αλλά και βιολογική. Η γυναικεία παρθενία είχε ορατό φυσικό στοιχείο μέσω του παρθενικού υμένα, ενώ η διαφορετική ορμονική φύση της γυναίκας ευνοούσε ιστορικά περισσότερο τη δυνατότητα μακροχρόνιας αποχής. Αντίθετα, για τον άνδρα δεν υπήρχε αντίστοιχο βιολογικό «τεκμήριο» παρθενίας ούτε η ίδια πραγματικότητα ως προς τις σεξουαλικές ορμές. Έτσι κι η Βίβλος δεν επιχειρεί να επιβάλει συμμετρικά στα δύο φύλα μια απόλυτη απαίτηση παρθενίας πριν από τον γάμο.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι στην κοινωνία του Ισραήλ υπήρχαν επαγγελματίες πόρνες χωρίς γενική ποινικοποίηση των ανύπαντρων ανδρών που τις επισκέπτονταν. Η Παλαιά Διαθήκη καταδικάζει κυρίως τη λατρευτική πορνεία και τη σύνδεση της σεξουαλικότητας με την ειδωλολατρία, όχι όμως με την ίδια σαφήνεια την επαφή άγαμου άντρα με αγοραία πόρνη(χώρια βεβαίως οι πολλές νόμιμες γυναίκες ενός έγγαμου). Η βασική απαγόρευση αφορά τη μοιχεία, δηλαδή τη σχέση με παντρεμένη ή δεσμευμένη γυναίκα.
Το ίδιο φαίνεται και στην Καινή Διαθήκη. Ο Παύλος χρησιμοποιεί τον όρο «πορνεία», αλλά ποτέ δεν τον ορίζει ρητά ως «κάθε ερωτική πράξη πριν από τον γάμο». Στον ελληνιστικό κόσμο ο όρος είχε ευρύτερη σημασία και μπορούσε να αναφέρεται σε ακολασία, σεξουαλική ασυδοσία, εκμετάλλευση ή ειδωλολατρικές πρακτικές. Ο Παύλος καλεί σε εγκράτεια και τάξη μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο ναϊκή πορνεία και χαοτική σεξουαλική ζωή, χωρίς όμως να δηλώνει ρητά ότι ένα αφοσιωμένο ζευγάρι δύο ανύπαντρων ανθρώπων που πορεύεται προς γάμο βρίσκεται αυτομάτως σε κατάσταση αμαρτίας. Αντίθετα, παρουσιάζει τον γάμο πρακτικά και ποιμαντικά ως φυσική διέξοδο της ανθρώπινης επιθυμίας: «κρείσσον γάρ εστι γαμήσαι ή πυρούσθαι».
Επιπλέον, ο βιβλικός γάμος δεν ταυτίζεται με τη μεταγενέστερη εκκλησιαστική τελετή. Στη Αγία Γραφή δεν υπάρχει πουθενά «μυστήριο γάμου» με τη σημερινή μορφή(των Ορθόδοξων ή Καθολικών) ούτε κάποια ιεροτελεστία που να λειτουργεί ως απόλυτο σύνορο μεταξύ αμαρτίας και νομιμότητας. Ο γάμος ήταν κυρίως κοινωνική και οικογενειακή ένωση, που ολοκληρωνόταν με συμφωνία, συγκατοίκηση και σαρκική ένωση. Αυτό καθιστά δυσκολότερη τη θέση ότι κάθε ερωτική πράξη πριν από μια τυπική τελετή αποτελεί αυτομάτως βαριά αμαρτία.
Ακόμα και κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, πουθενά στον χριστιανικό κόσμο δεν έχουμε μαρτυρία ότι επιβάλλονταν η παρθενία του άνδρα πριν από το γάμο, σε αντίθεση βεβαίως με της γυναίκας(ας θυμηθούμε και "την πρώτη νύχτα γάμου").
Ίσως λοιπόν αυτή η ταύτιση της απολύτως ισότιμης απαίτησης παρθενίας μεταξύ αντρών-γυναικών, συνέβη τα τελευταία χρόνια υπό το πρίσμα του φεμινιστικού κινήματος, στο οποίο προσαρμόστηκαν σιωπηρά όλα τα χριστιανικά δόγματα, για να μην κατηγορηθούν για "διακρίσεις". Εξάλλου το ίδιο ακριβώς συνέβη και με την μέχρι πρότινος υποχρέωση της γυναίκας να μεγαλώνει παιδιά εντός σπιτιού και να "υπακούει" στον σύζυγό της.
Το ίδιο μοτίβο υπερερμηνείας εμφανίζεται και στον αυνανισμό. Η Αγία Γραφή δεν περιέχει ούτε μία σαφή απαγόρευση της ανδρικής αυτοϊκανοποίησης ως βιολογικής εκτόνωσης. Η περίπτωση του Αυνάν δεν αφορά τον αυνανισμό καθαυτό αλλά την άρνησή του να δώσει απόγονο στον νεκρό αδελφό του σύμφωνα με τον νόμο της επιγαμίας. Η μετατροπή της αφήγησης αυτής σε γενική καταδίκη κάθε εκσπερμάτισης εκτός τεκνοποίησης αποτελεί μεταγενέστερη θεολογική ερμηνεία.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η εγκράτεια, καθαρότητα, σεμνότητα, παρθενία ή κι ο ασκητισμός ακόμα, είναι κάτι κακό-κάθε άλλο! Τόσο η χριστιανική παράδοση όσο και αρκετά φιλοσοφικά ρεύματα της αρχαιότητας θεωρούσαν την αποδέσμευση από τις υλικές απολαύσεις δρόμο πνευματικής ανύψωσης και αυτοκυριαρχίας. Όμως άλλο η εθελούσια άσκηση και άλλο η μετατροπή της σε καθολική θεϊκή εντολή υπό την απειλή αμαρτίας. Ούτε οι αρχαίοι φιλόσοφοι δαιμονοποιούσαν συνολικά τη σεξουαλική ζωή· επιδίωκαν κυρίως την ελευθερία από την υποδούλωση στα πάθη.
Συνοπτικά η Καινή Διαθήκη προκρίνει την απόλυτη αγαμία μόνο για όσους έχουν τη δυνατότητα, ενώ συμβουλεύει τους περισσότερους να είναι έγγαμοι για ν' αποφύγουν τους πειρασμούς. Σε κάθε περίπτωση απαγορεύεται οποιαδήποτε παρεκτροπή εκτός γάμου, ενώ φυσικά απαγορεύεται το διαζύγιο(πλην εξαιρετικών περιπτώσεων), οι πολλοί γάμοι ή "σχέσεις"!...
Συγκριτικά όμως, η βιβλική εικόνα δείχνει ότι η ανδρική και η γυναικεία παρθενία δεν αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Η έμφαση δίνεται κυρίως στη γυναικεία παρθενία, ενώ δεν υπάρχει αντίστοιχη σαφής και καθολική απαίτηση για τον άνδρα. Έτσι, πολλές μεταγενέστερες αντιλήψεις περί απόλυτα συμμετρικής προγαμιαίας αγνότητας φαίνεται να στηρίζονται περισσότερο σε μετέπειτα θεολογικές ερμηνείες και κοινωνικές εξελίξεις παρά σε ρητές βιβλικές εντολές.
Τέλος, ας μην κοροϊδευόμαστε, όσο "προοδευτικοί" κι αν είμαστε!... Πάντοτε θα προκαλεί θυμηδία μια γυναίκα με "πολλές σχέσεις", σε αντίθεση με έναν άντρα, όσο κι αν η αγνότητα προ του γάμου είναι το ιδανικό και για τους δύο(αν και ακατόρθωτο για την πλειοψηφία των ανδρών σε κάθε εποχή)!...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου