Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια αποτυπώνουν αλληγορικά το ταξίδι της Ανθρώπινης Συνείδησης(σε μία ή πολλές υλικές ζωές) με βάση την πλατωνική φιλοσοφία (Κατώτερη συνείδηση/Ύλη - Εγώ/Ψυχή/Νους - Πνεύμα/Θέωση/Παράδεισος).
ΙΛΙΑΔΑ: Η Κάθοδος στην Ύλη και η Ταύτιση με το Εγώ
Η Ιλιάδα περιγράφει την παγίδευση της Ανώτερης Συνείδησης στον υλικό κόσμο, όπου γίνεται Ατομική Ψυχή και ταυτίζεται πλήρως με το σώμα, προσωπικότητα ή χαρακτήρα, ξεχνώντας την άμεση προέλευσή της από τον Θεό(ή το Πνεύμα εντός της).
Τροία: Ο υλικός, τρισδιάστατος κόσμος των ψευδαισθήσεων, των παθών και των συναισθημάτων, που όλα γεννιούνται και πεθαίνουν.
Ωραία Ελένη: Η Ανθρώπινη Ψυχή που παρασύρθηκε από τη φαντασία και αισθήσεις, ξέχασε τη θεϊκή της καταγωγή και εγκλωβίστηκε στην ύλη.
Τρωικός Πόλεμος: Ο εσωτερικός πόλεμος και η διαρκής σύγκρουση του ανθρώπου με τα ίδια του τα πάθη.
Έκτορας: Η υλική προσκόλληση και η άρνηση του ανθρώπου να δει πέρα από τα εφήμερα «τείχη» του κόσμου.
Αχιλλέας: Το κατώτερο εγώ, η προσωπικότητα που κυβερνάται από την περηφάνια και τον τυφλό θυμό, απομονώνοντας τον άνθρωπο.
Πάτροκλος: Το ευγενές συναίσθημα. Ο θάνατός του δείχνει ότι το Εγώ αφυπνίζεται μόνο μετά από μια βαθιά συναισθηματική απώλεια.
Δούρειος Ίππος: Δείχνει ότι το κάστρο του Εγώ κυριεύεται με υπομονή και στρατηγική του Νου(Οδυσσέας), πολεμώντας τα πάθη εσωτερικά μέσα σου, και όχι με άσκοπη βία.
ΟΔΥΣΣΕΙΑ: Η Αποταύτιση και η Ένωση με το Πνεύμα (Θέωση)
Η Οδύσσεια χαρτογραφεί με ακριβή χρονική σειρά τη διαδικασία όπου ο Ανώτερος Νους(Οδυσσέας) αποδεσμεύεται από την ύλη, καθαρίζεται μέσα από δοκιμασίες και επιστρέφει για να ενωθεί με το Πνεύμα(Πηνελόπη) στην κατάσταση της Θέωσης(Ιθάκη).
1. Η Αφετηρία και η Αφύπνιση
Οδυσσέας: Ο Ανώτερος Νους και η Συνείδηση που ξυπνά και ξεκινά το ταξίδι της εσωτερικής αναζήτησης.
Τηλέμαχος: Η νέα πνευματική συνείδηση που γεννιέται στον άνθρωπο και αναζητά τον Ανώτερο Νου(τον Πατέρα).
Ποσειδώνας(Ο Αντίπαλος): Αντιπροσωπεύει το ταραγμένο αστρικό πεδίο, τα άγρια τυφλά συναισθήματα και τον υλικό εγωισμό που τρικυμίζουν τη θάλασσα της ζωής και εμποδίζουν τον Νου να βρει γαλήνη.
2. Οι Σταθμοί-Μυήσεις του Νου (Χρονική Πορεία)
Λωτοφάγοι: Η πνευματική λήθη και ο κίνδυνος του να ξεχάσει ο Νους την καταγωγή του λόγω των υλικών απολαύσεων.
Κύκλωπας Πολύφημος: Ο τυφλός εγωισμός. Ο Οδυσσέας τον νικά δηλώνοντας «Ούτις»(Κανένας), πετυχαίνοντας τη διάλυση του εγώ. Αργότερα όμως δείχνει αλαζονία περηφανευόμενος για το κατόρθωμά του-και (αυτο)τιμωρείται με νέα παθήματα.
Κίρκη: Οι ζωώδεις ορμές και τα ένστικτα που μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε κτήνος.
Κάθοδος στον Άδη(Νεκυία): Ο μυστικός θάνατος του παλιού, εγωιστικού εαυτού για να επέλθει η πνευματική αναγέννηση.
Σειρήνες: Οι νοητικές πλάνες, τα ψεύδη και οι ελκυστικές ψευδαισθήσεις του μυαλού.
Τα Βόδια του Ήλιου και Η Καταστροφή των Συντρόφων: Οι σύντροφοι αντιπροσωπεύουν τις κατώτερες, θνητές πτυχές του μυαλού(τις παλιές συνήθειες και αδυναμίες). Η θυσία και ο χαμός τους δείχνουν ότι ο Νους δεν μπορεί να φτάσει στη Θέωση κουβαλώντας μαζί του τα κατάλοιπα της παλιάς του προσωπικότητας. Πρέπει να μείνει εντελώς μόνος και γυμνός από το παρελθόν.
Καλυψώ: Η χρυσή φυλακή της επίγειας άνεσης. Ο Νους πρέπει να αρνηθεί τη βολική στασιμότητα για να συνεχίσει την εξέλιξή του.
Αθηνά(Η Καθοδηγήτρια): Αντιπροσωπεύει την Ανώτερη Συνείδηση και τη Θεία Σοφία που προστατεύει, εμπνέει και φωτίζει τον Νου σε κάθε του βήμα.
Φαίακες: Η μεταβατική πνευματική κατάσταση. Ανώτερες Δυνάμεις παραλαμβάνουν τον καθαρμένο Νου, τον κοιμίζουν(έκσταση) και τον μεταφέρουν με ασφάλεια στην Πνευματική Πατρίδα.
3. Η Επιστροφή και η Τελική Κάθαρση
Άργος(Το Σκυλί): Το άλογο ένστικτο. Αναγνωρίζει το Πνεύμα πριν από τη λογική και πεθαίνει, δείχνοντας ότι το φθαρτό περίβλημα(σώμα) ολοκλήρωσε την αποστολή του.
Μνηστήρες: Τα κατώτερα πάθη που έχουν καταλάβει τον εσωτερικό οίκο του ανθρώπου προσπαθώντας να μολύνουν το Πνεύμα, και τα οποία εξολοθρεύει ο Νους(Οδυσσέας).
Πηνελόπη: Το Πνεύμα, η αμετάβλητη Θεία Ουσία που περιμένει στο κέντρο του είναι μας.
Ιθάκη(Ιερός Γάμος): Η τελική επανένωση του Νου με το Πνεύμα, η επιστροφή στην Πηγή και η επίτευξη της Θέωσης.
Οι παραπάνω αποτελούν μόνο ενδεικτικούς συμβολισμούς των ομηρικών επών, οι οποίοι φυσικά είναι αμέτρητοι για τους βαθείς μελετητές τους, και επίσης αυτό δεν αναιρεί την πιθανότατη ιστορική αλήθεια διαφόρων γεγονότων που περιγράφονται!
Ανάλογοι συμβολισμοί υπάρχουν σε ολόκληρη την ελληνική μυθολογία(και όλων των λαών), σχετικά με τις δυνάμεις ή ιδιότητες του Θεού, κόσμου, φύσης και ανθρώπου(βλ. άθλοι Ηρακλή, "γάμοι" Δία, θεοί, ήρωες, ημίθεοι, τέρατα κτλ).
Ακόμα και η χριστιανική Αγία Γραφή για κάποιους(πχ Unity Church, Christian Science, A Course in Miracles) αποτελεί ένα βαθύτατα συμβολικό κείμενο για την εξέλιξη της Ανθρώπινης Συνείδησης, γραμμένη κατάλληλα για ανθρώπους άλλων εποχών, ως ένα άριστο παιδαγωγικό μέσο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου